ZEGGEN WAT JE DENKT

Mijn buurman laat via zijn vrouw zeggen dat de jasmijn in mijn tuin zo veel schaduw geeft. Voor zij is uitgesproken begin ik al te draaien en zeg dat ik hem wel kan verplaatsen. Terwijl ik dat helemaal niet wil! Maar dat meld ik niet, want ik wil geen gedoe. Zeker niet met mijn buurman. Gelukkig ben ik niet de enige die het moeilijk vindt zich eerlijk uit te spreken. Want wie hakkelt er niet als zijn collega de lastige klussen wel erg snel op zijn bordje legt? En wie zegt echt tegen zijn manager dat zij zich niet gezien voelt? Wie spreekt werkelijk tegen zijn partner uit wat zijn diepe verlangen is? We zeggen wat we denken en we doen wat we zeggen. Althans, zo klinkt dat op TV. Als de camera draait willen we wel open zijn. Maar de vrijheid van meningsuiting wordt vooral op het wereldtoneel uitgevochten. De emancipatie van de onderbuik is aan het intieme contact voorbij gegaan. Misschien is het omdat ik het zelf zo moeilijk vind, dat ik anderen er zo goed mee kan helpen. Volgende week werk ik met een managementteam. Volwassen mensen, door de wol geverfd. Maar men durft zich niet uit te spreken, men draait er om heen. "Er is niets aan de hand hoor". Daarom hebben ze mij gevraagd om het op te lossen. De voorbereidingsgroep geeft aan dat het niet te confronterend mag zijn. En niet met gekke werkvormen, maar gewoon met wat theorie. Want we zijn volwassen mensen en begrijpen heus wel hoe het zit. En hier moet ik op gaan letten. Want om ellende te voorkomen, kan ik aan hun wensen tegemoet komen. Dan bied ik ze een modelletje Feedback in Zeven Stappen of Geweldloze Communicatie of iets met De Vier G's. Dan leert men keurig hoe het hoort. Maar de deelnemers willen zich verbinden en modellen doen dat niet. Die beschrijven weliswaar de werkelijkheid, maar zijn het niet. Modellen houden het directe contact waar we zo naar verlangen op afstand. Dus zal de trainer hier als eerste zijn moed tonen. Hoewel? Als ik de eenvoudige dingen over mijn geliefde maar schaduwrijke jasmijn al niet aan mijn buren meldt, kan ik het dan in mijn training wel? Met angst en beven ga ik volgende week toch zeggen wat ik meemaak, hoe ik zelf het contact in het team beleef. Zonder model of schema, gewoon met de blote ervaring van het moment. Maar ik ga het aan. Al was het maar als oefening om me te verbinden met mijn buurman, collega of echtgenote.

<terug