C O L U M N S

Waar zijn toch de leiders gebleven in het land? Ik mis iemand die de zaak in de hand heeft. Iemand die we serieus nemen en waar we achting voor hebben. Maar helaas, de minister president heet gewoon JP. Kamerlid Wilders scheldt het kabinet uit en de kamervoorzitter mag niet ingrijpen. Partijleider Verdonk werpt zich op, maar heeft daarbij het volk nodig om haar plannen uit te werken. Ook buiten de politiek is het landschap dor. De kerk is leeg, we geloven liever in 'iets' dan in God. God is te hoog en te ver en dat 'iets' kunnen we tenminste naar onze eigen hand zetten. En verder laat het bedrijfsleven ons in de steek met angstig topmanagement. Heeft een overtuigd leider werkelijk zoveel miljoenen nodig om zich gewaardeerd te voelen? Het is natuurlijk allemaal misgegaan in de jaren zestig. Toen hebben we de autoriteit de deur uit gezet. Vader heeft een voornaam gekregen en juf Veenhoven heet inmiddels Evelien of zelfs Eefjùh. De dokter is al lang niet meer een alwetende, de conducteur heeft een geweldsbevoegdheid nodig en we zeggen tegen de leerkracht dat ze geen verstand van zaken heeft. Omdat wij zelf wèl weten dat ons kind de HAVO aan kan. Op de helft van onze basisscholen spreken de kinderen de meester en juf aan met de voornaam. Omdat het team geen afstand naar de kinderen wil. Vorige week stond ik met zo'n team stil bij het contact met de ouders. Steeds meer ouders spreken niet, maar schelden of gaan soms zelfs slaan. En de kinderen volgen in hun kielzog. Ze zien dat hun ouders 'zeggen wat ze denken en doen wat ze zeggen'. Dus melden ze dat meester een kutvent is. En juf hoeft niet zo’n grote mond op te zetten hoor! Tja, juf is sinds een jaar of dertig gelijk aan de kinderen. Zij is van haar podium afgestapt en zou niemand durven vragen om nog juf tegen haar te zeggen. Terwijl de kinderen geen oom of tante meer kennen en Opa en Oma gewoon 'je en jij' zijn, verbazen we ons over het teruglopend respect van de kids. "Is het misschien het overwegen waard om de kinderen op zijn minst weer juf of meester te laten zeggen?" probeer ik. Is er iets mis als een kind zijn respect uitdrukt in de aanspreektitel van de leerkracht? Die belangrijke autoriteit die inmiddels de halve opvoeding in de schoenen heeft gekregen. Van de oude garde teamleden hoeven we het niet te verwachten, die bevechten nog steeds fanatiek hun oude verworven vrijheden. Ze verlangen terug naar vroeger, toen het onderwijs vanzelf ging en niemand zo moeilijk deed. Ik leg mijn hoop bij de jonge generatie leerkrachten, die het meest onzeker is over zijn eigen autoriteit. Mensen die zijn opgevoed in de tijd dat de politie met stenen uit de straat werd gejaagd. Ik wens ze toe dat ze weer de autoriteit durven zijn en daar voor gaan staan. Dat begint bijvoorbeeld met jezelf aan de kinderen voor te stellen als 'meester Jeroen' of 'juf Sandra'. Wie om leert gaan met de autoriteit van de ander, leert de autoriteit in zichzelf te herkennen en waarderen. Die kan een leider worden zonder autoritair te zijn. Die durft een natuurlijke afstand te laten bestaan. Ja, dat wordt de leider van de toekomst.

<terug