VRIJEN MET MIREILLE

Ik integreer niet zo makkelijk met gehandicapten. Ik ben zelfs een beetje bang voor lichamelijk gebrek. Juist daarom vielen de advertenties van het Cardo Cultureel i-seizoen mij de laatste weken op. Dit onderdeel van Werkenrode organiseert theater en concert met klinkende namen. Rob de Nijs, Theo Maassen en Mathilde Santing lokken mij het terrein op alwaar de omgekeerde integratie plaats kan vinden. Met subsidie vermoed ik. Ik bestel meteen een kaartje voor Mathilde. Zij zingt mooi en het is dé mogelijkheid om van mijn angst af te komen. In de dagen die volgen fantaseer ik over mijn persoonlijke integratieproces. In mijn verbeelding wijst een sympathieke Johan (dwarslaesie) mij de weg naar de parkeerplaats. We maken een praatje over de gevolgen van zijn auto-ongeluk. Ik onderken mijn angst. Bij de bar schenk ik samen met Cynthia (open rug) de koffie in. We drinken met twee rietjes uit één mok. Angst verandert in respect. Als Mathilde gaat zingen sta ik al snel te dansen met Cor (geboren doof). Respect maakt plaats voor aandacht. Aan het eind van de avond voel ik me zo ontspannen in deze omgeving dat ik week van de opwinding achter op de rolstoel van Mireille (spastisch) meerijd naar haar paviljoen en haar kamer. We vrijen heerlijk en creatief. Aandacht maakt plaats voor enthousiasme. Onlangs was het echte concert. De avond liep totaal anders dan ik me had voorgesteld. Een man in oranje hes en zaklamp wijst de stroom auto's soepel de weg naar een strak georganiseerde parkeerplaats. De dames van de activiteitenbegeleiding schenken razendsnel koffie. In de zaal staan ruim vierhonderd stoelen die snel gevuld zijn met fans. Voor € 18,50 krijg je nergens zo'n top-concert. Bij het eerste nummer zie ik het. Rechts vooraan is een rij vrij gehouden voor rolstoelen. Links in het gangpad staan er ook een paar. Gelukkig maar, het is ook hun feestje. Mathilde heeft een goede try out. Ze rept met geen woord over de speciale context van de zaal. En voor ik het weet rijd ik met de jas op schoot het terrein af, de Groesbeekseweg op. Wat een dijk van een stem. Ik begrijp dat we integratie een zetje moeten geven. Colourfull City voor met de allochtonen, roze zaterdag voor met de homo's en ook iets voor met de gehandicapten. Maar als het zó moet, vraag ik gelijk subsidie uit de homopot voor mijn kaartje van het songfestival en uit de allochtonenpot voor mijn vakantie naar Turkije.

<terug